What Happened Last night was over...

Last night was a very memorable event happened to me, it was my first long chit-chat with my "new" found friends.
I was shock i survived that "emp.light" even when the gunner give it to me without a chaser..

"I drink"occasionally, even i have complications.
complications like "allergies, throat complications and the like.

whew! I have to, because it's not nice to decline a offer from your new friends right.

but there's one thing that happened that i was a bit scared.

after the drinking session started the "spin the bottle games"

and i was scared whenever the bottle was pointing on me...
but it was okey, many "issues?" ask on me.
specially my attitude on being tactless and rude sometimes.

i really wanna change it because my sister also franked me about this things.
now, im trying my best to change that with all the perception i have from my friends.

Mag-ka-ibigan

Maraming mga bagay ang nagsisimula sa simpleng pagkakaibigan. Sa mgabagay naito nararanasan ang mga pangyayaring minsan lang mangyari sa isang taong ang nais lamang magawa ay matupad ang kanyang mga pangarap at makatuklas ng kakaiba sa kanyang buhay. Habang nasamurang edad palang tayo,marami ring kabataan ang naghahangad ng makakalaro at makasabay hanggang sa pagtanda. Di natin namalayang nariyan na pala siya, nasa harap, likod o di kaya ay katabi mo pala. Sa maraming bagay na nangyari habang ako'y nakikipag sapalaran sa takbo ng buhay. Ako ay naghahanap ng isang taong magiging parte ng aking buhay at isang haligi ng aking personalidad. Ako ay di mapakali sa lugar na aking kinagisnan at ako'y lubos na nagtataka dahil sa di sapata ang aking pwersa upang habulin o balikan ang mga pagkakataong kapiling mo ang taong iyon. Siguro di ako nag-iisa, sinayang lang ang pakakataong maka-usap man lang o di kaya'y makipag biru-an man lang. Isa siya sa mga mahahalagang tao sa buhay ko at di ko iyon ikinakaila. Isang malakas na kabog ang aking narinig sa loob ng aking puso na para bang ito'y unti-unting sasabog.

Ano nga ba itong nararamdaman ko?

Ito ba'y isang senyales o di kaya'y isang isang natatagong lihim na kailangang ibunyag.

ako'y lubos nang naguguluhan sapagkat ang iniisip ko ay taliwas sa sinasambit ng aking puso. Ako na ngaba ay tuluyan nang nahulog?

Pero bakit sa isang kaibigang di ko naman lubos na kilala at walang kapuwang-puwang sa isip at utak ko. Tama paba ito?

baka ang mag-kaibigan ay humantong sa magka-ibigan.
?)

OFW: Bayani ng Lahing Pilipino

Sa may asawa, kapatid, anak, kaibigan, at kamag-anak na OFW.
At lalo na sa mga gustong mangibang-bansa...
Nais ko rin ibahagi sa inyo, ang natanggap kong email na ito.
Maaaring makatulong ito upang lalong maintindihan ng bawa't isa ang tunay na ibig sabihin ng pagiging isang OFW. Tiyak na may mapupulot tayong aral dito.

Hindi mayaman ang OFW - We have this notion na 'pag OFW o nasa abroad ay mayaman na. Hindi totoo yun. A regular OFW might earn from P20K-P30K per month depende sa lokasyon. Yung mga taga-Saudi or US siguro ay mas malaki ang sweldo, but to say that they're rich is a fallacy.

Malaki ang pangangailangan kaya karamihan sa kanila ay nag-a-abroad. Maraming bunganga ang kailangang pakainin kaya umaalis sila sa Pinas. Madalas, 3/4 o kalahati ng sweldo ay napupunta sa tuition ng anak at gastusin ng pamilya.

Mahirap maging OFW - Kailangan nilang magtipid hangga't kaya. Oo, masarap ang pagkain sa abroad pero madalas na paksiw o adobo (hindi kc agad nasisira ito) at itlog lang tinitira para makaipon. Pagdating ng kinsenas o katapusan, ang unang tinitingnan eh ang conversion ng peso sa dollar o rial o euro. Ang sabi nila’y mas okay na sila na lang ang magutom kaysa gutumin ang pamilya.

Kapag umuuwi sila, kailangan may baon/pasalubong kahit konti, kasi maraming kamag-anak ang sumusundo sa airport o naghihintay sa probinsya. Alam nyo naman 'pag Pinoy, yung tsismis na OFW ka eh surely attracts a lot of kin. Kapag hindi mo nabigyan ng pasalubong eh magtatampo na yun at sisiraan ka na.

Well, hindi naman lahat pero I'm sure sa mga OFW, eh may mga pangyayaring ganun.

Magtatrabaho ka sa bansang iba ang tingin at trato sa gaya sa ating mga Pinoy, kahit na masipag at mas may utak tayo kaysa sa kanila. Malamang marami ang naka-experience na nang pang-gugulang o discrimination to their various workplaces. Sige lang, tiis lang, iniiyak na lang nila kasi kawawa naman pamilya 'pag umuwi sa pinas.

Besides, wala ka naman talagang maasahang trabaho sa Pilipinas ngayon. Mahal ang bigas, ang gatas, ang sardinas, ang upa sa apartment at kung anu-ano pa. Tiis lang kahit maraming pasaway sa trabaho, kahit may sakit at walang nag-aalaga, kahit hindi masarap ang tsibog, kahit pangit ang working conditions, kahit delikado, kahit mahirap. Kapag nakapag-padala na sila, okay na yun, tawag lang, "hello! kumusta na kayo?".

Hindi bato ang mga OFW - Tao rin sila, hindi sila money o cash machine. Napapagod rin, nalulungkot (madalas), nagkakasakit, nag-iisip at nagugutom (palagi). Kailangan din ang suporta, kundi man physically, emotionally o spiritually man lang.

Tumatanda rin ang mga OFW - Sa mga nakita ko sa tv, marami ang panot at kalbo na. Most of them have signs and symptoms of hypertension, coronary artery disease and arthritis. Yet, they continue to work thinking about the family they left behind.

Marami ang nasa abroad, 20-30 years na, pero wala pa ring ipon. Kahit anong pagpapakahirap, sablay pa rin. Masakit pa kung olats rin ang sinusuportahang pamilya sa Pinas - ang anak adik o nabuntis/nakabuntis; ang asawa/gf/bf may kinakasamang iba; ang kapatid nakuntento na lang na umasa at tumambay. Naalala ko tuloy ang sikat na kanta dati, "NAPAKASAKIT KUYA EDDIE!"

Bayani kang turing sa mga OFW - Totoo yun! Ngayon ko lang na-realize na bayani ang OFW sa maraming bagay. Hindi bayani na tulad ni Nora Aunor o Flor Contemplacion. Bayani in the truest sense of the word. Hindi katulad ni Rizal o Bonifacio na kalayaan ang ipinaglaban. Mas higit pa dun, mas maraming giyera at gulo ang pinapasok ng OFW para lang mabuhay.

Mas maraming pulitika ang kailangang suungin para lang tumagal sa trabaho lalo na't parang mga ahas at parang mga amag ang mga kasama sa trabaho. Mas mahaba ang pasensya nila kaysa sa mga ordinaryong kongresista o senador sa Philippines dahil sa takot na mawalan ng trabaho at sweldo.

Matindi ang mga OFW - Matindi ang pinoy. Matindi pa sa daga, o cockroaches which survived the cataclysmic evolution.

Maraming sakripisyo pero walang makitang tangible solutions or consequences.

Malas ng mga OFW, swerte ng mga buwayang pulitiko - Hindi umuupo ang OFW para magbigay ng autograph o interbyuhin ng media (unless nakidnap o na-maltrato). Madalas nasa sidelines lang ang OFW.

Kapag lilisan ng bansa, malungkot and on the verge of tears; Kapag dumadating, swerte 'pag may sundo; Kapag naubos na ang ipon at wala nang maibigay, wala na rin ang kamag-anak. Sana sikat ang mga OFW para may boses naman sila sa Kamara.

Ang swerte ng mga buwayang pulitiko nakaupo lang sila at ginagastusan ng pera ng Filipino. Hindi nga sila naiinitan ng matinding araw o napapaso ng langis; napagagalitan at nasasampal ng amo; kumakain ng paksiw para makatipid; nakatira sa compound with conditions less than favorable; nakikisama sa ibang lahi para mabuhay. Ang swerte ng mga buwayang pulitiko, sobrang swerte.

Matatag ang mga OFW - Matatag ang OFW, mas matatag pa sa sundalo o kung ano pang grupo na alam nyo. Magaling sa reverse psychology, negotiations at counter-attacks.

Tatagal ba ang OFW? - Tatagal at dadami pa kaya sila hangga't hindi pa natin alam kung kailan magbabago ang Philippines , kailan nga kaya?... o may tsansa pa ba?

Masarap isipin na kasama mo ang pamilya mo araw-araw. Nakikita mo mga anak mong lumalaki at naaalagaan ng maayos na kasama ka.

Masarap kumain ng sitaw, ng bagoong, lechon, inihaw na isda, taba ng talangka.

Masarap manood ng pelikulang Pinoy, luma man o bago.

Iba pa rin ang pakiramdam kung kilala mo at nakakakuwentuhan mo ang kapitbahay mo. Iba pa rin sa Pilipinas; iba pa rin kapag Pinoy ang kasama mo except ('pag hambog at utak-talangka); Iba pa rin 'pag nagkukwento ka at naiintindihan ng iba ang sinasabi mo; Iba pa rin ang tunog ng "mahal kita!", "day, ginahigugma tika"," "Mingaw na ko nimo ba, kalagot!", " Inday, diin ka na subong haw? ganahan guid ko simo ba".

Iba pa rin talaga.

Sige lang, tiis lang, saan ba't darating din ang pag-asa.

Kung may kamag-anak kang OFW mapalad ka at wala ka sa kinalalagyan nila at anjan ka kasama mo ang mga mahal mo sa buhay.

Kung OFW ka at binabasa mo ito, mabuhay ka dahil ikaw ang tunay na BAYANI ng lahing PILIPINO!!!

ngayon lang ulit.. :D

Napakatagal na palang panahon last akong makapagsulat sa blog ko. blog ba tawag dito? eh, kung kelan ko lang trip magsulat yun lang ang time na nagsusulat ako. at wala pa talagang topic na maganda ganda. i mean, walang punto ang mga sinusulat ko. In fact ngayon, naiinis ako sa isang tao kaya't nag sulat ako, yun bang inilalabas ko ang mga hinanakit ko because of the certain incident that happen. hmmmmp.... gusto ko rin sanang gumawa ang isang story na parang pang movie ang dating kaso kinukulang ako ng time. May istorya nang nabubuo sa isip ko pero di ko sya maitranslate into words. nauutal ako palagi, or maybe im not really into this.

"Lecheng buhay to ah!!"

kung anu ang gusto kong gawin, di ko magawa ng tama.


i mean, there is no right or wrong naman diba if your gonna write a blog. all you need is time talaga kung anu ang magandang isulat.

sabi nila

"all you need is inspiration!!"

kung inspirasyon lang, madami ako nun, kahit pasekretong inspirasyon, ginagawa ko para maging maganda lang ang kinalabasan ng gawa ko. pero may kulang parin eh.

then somebody will say,

"wala kang presence of mind"

duh, super naka focus na kaya ako sa ginagawa ko, tapos wala paring presence of mind? para na nga akong tanga sa ka fofocus eh...

basta... I super duper miss this blog...

OVER HOSPITALITY LEADS TO STUPIDITY

We as a Filipino, we are likely known around the world for our traits. One of this is being hospitable, all we know is this trait or characteristics is in the positive side but the negative effect of this traits is seen when we overdone it.

Being hospitable is a very nice traits for those who are foreigners or even just guests but did you notice in your family that when there is a guest, all of the nice things, porcelain things and ceramics were taken out by your mother to display or be used by the guest.

Ironically, too much hospitality leads to stupidness.-Did you bought all those nice plates, utensils and glasses for the visitors only?how about your children? Did they use it?Is it about hospitality or just wanna empress your guest.

I always notice that when there is a guest, more likely your parents will say, "O sige, mamaya nalang kayo kumain, si kumpare/kumare muna pakaka-inin". Let us rephrase that "they will first let the visitor eat before their children up to there will be no rice or viand in the table.Do you think that is right?

All i was thinking was, Is it right to let the visitor take all that is in the table without even thinking that there are also other persons want to eat.hmmmmmmmmmm. . . Filipinos. . . I am not saying all the filipinos are like that but mostly they tolerate that idea.

Another situation is fiestas.The owner of the house will do everything to provide nice foods and to fix their houses even if they borrow a lot of money. They will prepare all those things including those of restricted to their children to use (baka daw mabasag) and they will let them sleep in your house because they cannot go home and they will NOT care where your children might sleep because the rooms will be pre-occupied. hmmmmmmmmmmp............

is it still nice?

and another thing is. . .when a child broke something like an expensive glass or plate or vase, they will punish you like the broken thing is much expensive than the life of the child but when a guest accidentally broke it, they will just say, "Okey lang yan, bibili nalang ulit".

Tama pa ba yan???well, para sa akin hindi so i wrote this note!!!


just concern,
John CElmarx Edos