I’m just like everyone else.i live.i laugh.i love.i dream.i breathe.i hope.i cry.i scream.i desire.i wish.i live for the simpler things in life. They mean the most to me. There are only few people in this world that makes me happy. I’m very JEALOUS person. I don’t mean to be, but I am. I try not to use the word HATE. But I end up using it all the time. I laugh hard. I fall asleep with the TV’s on. I talk to myself. I check my hair in car windows. I trip over anything and everything. I like to eat. I bite my lip when I’m nervous. I can’t keep a straight face when I’m being yelled at. I can’t keep a straight face period! I laugh with my own jokes. I’m INSECURE. I can’t spell to save my life. I’m a loser.haha. I know I’m not a perfect person. Because perfect doesn’t exist. I have tons of flaws. Some good and some bad. I love a lot of people. If I say I love you, chances are, I mean it. I’m complicated. I barely understand myself. So I’m sure you won’t either. I believe in most things I hear. I kind of a bad habit. Don’t tell me I’m hot. The word “hot” is retarded. I prefer to be sweet talked. I can be shallow to an extent. But who isn’t?...honestly. I care too much. And I cry easily. I believe in karma. And that everything happens for a reason. I like acting childish to a certain point. I believe in second chances. For some reasons, I get along better with guys than I do with girls. :] I’m not someone to look up to. And, I tend to get hurt when I get too close to someone. My friends mean everything to me. I don’t believe in TRUST. I’m a teenager and I learn my mistakes. Don’t tell me what they are..chances are..I already know. I wish I was a different person. I don’t particularly like who I am. But I can live with it.
Get to know me personally and you’ll see my biggest flaws. xD

JJC STORY part 1

I.


Nagmamadali akong sumilong at mag doorbell sa bahay. Bakit naman kasi nawala yung susi ko sa bahay. Hay naku... Malamig na masyado dito sa labas, nanginginig na ako. Malakas ang pagbuhos ng ulan at ang pagihip ng hangin. Lumingon ako sa paligid at lumalala na ang baha. Nag-doorbell ako ulit. Si Jeson lang ang nasa bahay. Si Mama ay nasa Manila kasama ang maliit kong kapatid at wala rin ibang boarders na nasa bahay.

"Jeson, Jeson! Andyan ka ba? Jeson paki bukas naman ng pinto."

Alas dyes kwarenta y syete na ng gabi. Nababahala na ako kasi baka wala si Jeson dito sa bahay. Sabi ko kasi sakanya 7pm matatapos klase ko kay Sir Caparroso. Nagalit pa nga sa akin si Jeson kasi bakit daw gabi na klase ko kay Sir Caparosso. Tyak mas magagalit yun sakin kasi sobrang gabi na. Alam ko namang may halong selos yung galit niya. Di bale, magpapaliwanag na lang ako mamaya.

Nanginginig na ako. Asan na ba si Jeson? Naghanap ako ng pamunas sa bag ko. Shit! Wala na akong towel!

"Jeson! Anu ba!" Kinuha ko ang cellphone ko para i-miskol ko siya. Nak ng teteng, low batt pa talga ako!

Mi narinig na akong footsteps. Hay.... Buti naman. Bumukas ang pinto at nakita ko si Jeson na naka boxer shorts lang.

"Anung oras na ba?" Sabay kamot sa ulo niya.

Nagmadali akong pumasok at sinara ang pinto sa likod ko. "Alas onse na! Ang tagal mo namang buksan ang pinto!" Galit na galit kong wari.

"nasaan ang susi mo?!" Pasigaw niyang tanong. Napalingon ako sakanya.

"Damn it, kararating mo lang ganyan ka na!"

Nanhina ako, bumagsak ang loob ko at nakonsensya. Linapitan ko siya, "I'm sorry... May meeting pa kasi yung org namin tapos malakas pa ung ulan. Esong, i'm so---"

Yayakapin ko sana siya ng bigla niyang tinulak ako. "I want to go to sleep! Magsama kayo ng mga ka org. member mo"




II.

Freshman pa lamang ako noon nung una kong nakita si Jeson sa UEP. UEP Fair noon nang magkasunod kaming bumibili ng softdrinks sa isang booth. Medyo matangkad siya, maputi, cute at napakaganda ng mata. Siya ung tipo ng lalaki na mapapalingon ka talaga. Simple lang storya namin. Napapangiti pa ako sa tuwing naalala ko 'to. hehe.

"Gusto mo ba ang mga rock music?" Tanong ni Jeson habang hinihintay niyang ibigay sakin ang sukli ko. Siya ang unang nag approach sa akin. Tinutukoy niya ang mga music na pinapatugtog ng isa pang booth malapit sa pinagbilhan ko.

"Okay lang. Maganda ung beat nila pero ung ibang lyrics masyadong naive." Sagot ko sa tanong nya..
Tumawa siya. "hahaha... Pareho tayo." Ngumiti lang ako.
Biglang tumahimik at hindi nag kibu-an

"Your from here?"

"Oo. Ikaw ba, dito ka din ba nag-aaral sa UEP?"
Tumawa ulit siya. What!!, nakakatuwa siyang tingnan pag tumatawa.
"hindi.. ang ibig kong sabihin ay... dito ka ba nakatira?."
Nagblush ata ako. "Ah oo, nasa may hillside lang ako."
Ngumiti siya. "Ah talaga? diba malapit yun sa Engineering?."
"Eto na sukli mo. sorry sa delay." Sabi sakin nung tindero. Tumayo na ako at ininum ang softdrinks na binili ko.
"Oh, ako na pala." Masayang sabi ni Jeson. Aalis na sana ako nang hindi nagpapaalam sa mabait na stranger. "Hey!" Tinawag niya ako. At sa paglingon ko,

"I'll see you around." Ngumiti lang ako.

Natapos na lamang ang gabing yun na hindi ko man lang na enjoy. Pero masaya ako at kinikilig dahil nakilala ko si Jeson. Pero hindi ko pa alam pangalan niya sa mga panahon yun.




III.

Ang sunod na pagtatagpo namin ni Lou ay hindi inaasahan. First year parin ako. Nasa library ako kasi vacant ko pa naman. Alas dos palang at ang sunod kong klase ay alas kwatro pa. May hinahanap akong libro sa shelf ng biglang may kumalabit sa akin.

Paglingon ko,"Ui, nagkita na naman tayo!"
"Hi..." sabi ko.
"Ikaw yung kasabay ko bumili sa CBA booth diba? From UEP Fair?"
"Ya."
Tumawa ulit siya. Nagpakilala kami sa isa't isa at inanyayahan niya ako sa Xabis. Hingi niya number ko. At mula noon umusbong na ang maganda at makahulugang pagsasama namin ni Jeson.
Si Jeson ay isang accountancy student din sa UEP pero nasa ibang section siya. Di kami masyadong nagkikita kasi may schedule conflict kami. minsan ko siyang nakikita kaso nahihiya pa akong lumapit.
Nung 2nd sem nung 2rd year ako, nasa isang bahay nalang kami, may boarding house kasi kami. Mas naging close kami. Si Jeson ang nag bigay kulay sa malungkot kong college life. Sobra siyang sweet at malambing.



IV.


Nasa kwarto na si Jeson habang ako'y naka upo sa malapit sa kwarto nya. Nakita ko ang picture naming dalawa. Parati na kaming nagaaway ngaun. Ang sakit pa... Biglang tumulo ang luha ko. Ginawa ko naman lahat ng gusto niya... Hindi ako sanay na sinisigawan ako ni Jeson... di na rin nya ako kinikibo kung minsan... Pero okey lang kasi mahal ko siya.."Mahal ko talaga siya"!

Lumabas ako sa bahay upang yakapin ako ng ulan at lamig ng hangin. Hindi ko na alam gagawin ko... Ang hirap magmahal.... Pero ayoko namang tumigil sa pagmamahal ko kay Jeson.... Dahil kong tumigil ako, parang tinigil ko na din ang laban ng buhay ko... Si Jeson na ang naging ang buhay ko... Siya ang bumuhay sa malungkot kong mundo.... Siya ang tanging dahilan kung bakit humihinga ako... siya... si ... Jeson.......


Habang umiiyak ako sa ulan dumating si Jeson na may dalang malaking payong at binalot niya ako sa tuwalya niya... It felt like home again.....

"Sorry, at napasigaw ako .... Pumasok kana... May sasabihin ako ayo..."

Pumasok kami sa bahay. "Pumasok ka naba sa kwarto ko??" Tanong niya.

"Hindi..."

Pumunta kami sa kwarto nya at nakita ko na may mga kandila at masasarap na pagkain na hinanda si Jeson. Sa stereo pinatugtog niya ung kanta ko sakanya na I Wanna Be With You ni Mandy Moore.


"Gusto mo bang makipag sayaw sa akin?..." Inalalayan ako ni Jeson sa bawat hakbang. Ang kanyang kamay ay nasa bewang ko. Sinandal ko sa dibdib niya ang aking ulo. Sobrang romantic ng gabing iyon.

"Gusto mo bang sagutin ko na yung tanong mo sakin?" Tinanong niya sa akin.

"Huh?... anung tanong?" Tiningnan niya ang mukha ko.

"Gusto na kita.. Gusto kong maging boyfriend mo!" bigla siyang lumuhod.

"Jeson, tumayo ka..."

"Di mo naiintindihan..." sabi ko

"Then make me understand..."

Dahandahan akong umupo para makita kong lubusan ang mukha niya. Hinawakan ko ang mga pisngi niya. "Jeson, masaya ako kahit ganito lang pero mas masaya akong makasama ka sa hirap o sa ginhawa!"

"Do you want to be with me..?"

"Oo naman! I'd rather die than live without you, Jeson..." Ngumiti siya.

"Oh, gusto mong akong maging boyfriend mo?"

"Yes!" Yinakap ko siya at yinakap din niya ako. Na natili kaming ganyan ng ilang minuto. Ang saya ko... Ganito pala un... hehe. Ang saya saya ng feeling.

Pero hindi muna namin ipina-alam ang relasyon namin sa mga kakilala naming dalawa...




THE END!!!!!! =)

rain through my window

the cloud moves ominously
and the time passes fastly,
the wind blows mysteriously to my ear,
and steadily does my heart escape.

smudge like a mud in the water,
darker like the color in the sky,
rain pour down unto my head,
like tears overflow from the canthus of my eye.

alone again and my soul flies to sorrow,
but then again the sun shines again,
and when i looked up,
a dashing new world i have seen.

...life... full of complexions

People are like dice, a certain man said that. You throw yourself in the direction of your own choosing. People are free because they can do that. Everyone’s circumstances are different, but no matter how small the choices, at the very least, you can throw yourself. It’s not chance or fate. It’s the choice you made. No matter how far you go, the same path lies in front of you. Someone once told me that watching the birds made them want to go on a journey. The world is not meant to be looked at, it’s important to get the feel of things. Don’t be captivated just by what’s in front of you and neglect the rest. Free your mind in evil, and accept everything as it is. This is what you or we call enlightenment. When I think of life, I think of a small journey. A journey that only lasts for a short time compared to the universe we were born in. why do we try to survive when we know our existence will soon after fade? Why do we live? Is there a reason we’re born in this world? But as my mind wanders, I realize that it doesn’t matter why we’re here. We’re here to live life to the fullest. We’re here to explore. To make friends or maybe enemies….. But the point is we’re here. And as long as I’m here. I want to live my life to the fullest ….. With the people I love. Such a short lifespan is given to us …… and for what purpose? We learn s many things…… but for what? How can you move forward if you keep on regretting the past? I soon came to the point where I didn’t know whether my smiling face was a lie or not. At that moment the cloud of darkness was torn apart by countless arrows of crimson light. It looked like rain. When dawn comes, the memory gradually distances… tonight, I will bring it to sleep with me, so that it will not be taken away by the waves of the night. The future is not a straight line. There are many different pathways. When are we born? When do we die? The world has been destroyed and we’re fallen countless times, always resurrecting from the ashes as paradise. It has happened before, and it will happen again. And endless cycle of life and death. The earth is a paradise that was opened by someone, but this era too is almost at an end. We have acquired the means to exceed our natural span of life, never suspecting that it was finalized in its existence. This knowledge has left me in despair, my fate has fallen and scattered like the petals of a dying flower, like the blast from a sand storm it has been worn down and weathered away. As if to be purified, the world will be incased I ice so that it can return to the begging once more. Paradise is a world that is opened by someone. This is the end of my dream. My wings forgot how to fly, since I only keep on pretending to flap them. Is there a meaning to wings that that can’t fly?

a broken ♥ note

kagac ko eni na.. eni na an tym nga di naak mag.hahaya ngan masusul.an ke ada ka.. ada ka saak.. pero yna nga wa ka na,.. binaliktad tanan.. adi na tanan nga luha ngan suol...


kaiha pa cne.. di la gehap ak nakakamuv.on.. ke love ta pa ekaw ura2.. nakukurian ak... makuri mawara..


danai karuyag ko na sumuko.. ke kasuol pa ura2... bisan nanu ak himouon nga kalimtan ka.. nabalik la geap pag mag-sayuan ak..


kun aram mu la.. nga kun gano ak kahapi sad2 kun upod ta ekaw ngan ada ka sak takin.. "wow! sugad ngean cne maging hapi." (napalata ak sad2).. kaupai ngean cne nga ginsusugad ira nga HAPPINESS.. then sana di na eni mawara... wak naramdaman na suol.. wa problema.. ke ad2 ka.. yna nga wa kana.. adi na tanan nga suol.. ngan luha. grabeh ak pinagdadaanan yna.. tas wa ka manla labot nga nangyayari eni saak..


parang wala lang.. e2n im ginpaemud saak.. a mas masuol ke sa text mu la insugad na nadiri ka.. ginhulat ta ekaw pagkadi mu... pero wara.. simpleng SORRY lak kailangan mabati saem sa personal dri sa twag or sa text... ngan kainanu nadiri ka na... di ka ba maaram nga kun gun kasuol im ginhimo.. kasuol ura2.. as in kasuol.. di ko nakakya a suol wa nala ak mahimu kada gab.e kundi maghenaya


naglaraga ak ke kagac ko eni na an tym nga makakalimtan ko ekaw. nga mawa2 na eni.. pero wa la geap.. kaw la geap ak ginhihinanap .. kaw la geap a sulod sak utak..


wara pinagbag.o mas lalo lugod tumindi.. kagac ko sad2 nga mawawara na eni kay wa ka. ke di ta ekaw naiimod.. pero mas tumindi ke namimis ta ekaw.. KTANGAHAN diba?! pro wak mahihimo ke e2n a sulod.. kulang pa an 8 months para makamuv.on ak.. cne pa kaya nga sitwasyon..


nasanay ak nga ada ka bisan dali la kit na panahon nagkaupod... nagtapod ak.. ke saem ko la na feel nga pwede lat ngean ak iglove..



SORRY kun didi ko la nalalabas.. ke wa nak nata2kbuhan.. ako nla magsayo yna..